Ja dat klopt ook wel, want ze voeren een
musical op die zich afspeelt. Nee maar die musical is pas vanavond. Oh kijk, ze gaan de moskee in. Ja
natuurlijk, tijd voor het middaggebed. Nou, kunnen ze gelijk ook bidden voor een
goede première van de musical.
Het is weer wat minder druk op straat,
maar toch is het bij de Vredeskerk een komen en gaan van mensen. Wat gebeurt er
toch allemaal. Hebben die mensen daar dan nooit eens rust. Die zijn, lijkt het
wel, helemaal betoverd door die musical. Even binnen kijken. Geluidmensen lopen
nog zenuwachtig heen en weer met headsets en losse batterijen. Doet alles het
nu? Ze lopen alles nog een keer na, net als de lichtboy's (nee geen liftboy's).
5 uur! Kijk daar komen weer allemaal mensen
naar binnen met tassen. Daar heb je ook mensen met muziekinstrumenten. Hallo,
het is 5 uur hoor. Die musical begint pas om half acht. Doe even normaal ja.
Binnen enkele ogenblikken is er een enorme
verkleedpartij aan de gang, nee in de gang en in de zaaltjes. Het is
één grote verbroedering of verzustering, hoe noem je zo iets, een verbrustering
of zo. Ach en iedereen helpt iedereen, schouderbandjes rechttrekken, een sjaal
goed doen. Kortom, je leert elkaar wel heel goed kennen. Nou ja, er wordt zelfs
gestreken (laatste kreukjes eruit). Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie het
mooiste in het land. Ja allemaal naar de grimeur, ook dat nog. Leuk hè mannen,
vrouwen zijn dat gewend.
Hallo hallo allemaal. Attentie, heel het
koor op het podium, we gaan nog wat oefenen. Ja, hallo ik moet nog oogschaduw
op, ik moet ook nog plassen en waarom is er geen koffie. Wat een stress zeg.
Mensen lopen onrustig heen en weer, brabbelen nog wat teksten. Anderen neuriën
nog wat melodietjes. Instrumentalisten spelen hun gebruikelijk riedeltjes. De
mensen van het reclamebureau lopen alweer te sjouwen met taart en champagne.
Stilte, rust, doodse stilte. Judith brengt
ons terug naar ons eigen ik, naar ons diepste wezen.
Dit wordt ons moment!!
7 uur. De bezoekers staan al voor de deur.
Iedereen lijkt wel op de eerste rij te willen zitten. Ze weten niet wat ze te
wachten staat.
Paulus, ja die kennen de meeste wel. Maar
zouden ze ook deze Paulus kennen? Je ziet mensen kijken naar het podium, de
aankleding. Je ziet twijfel in de ogen maar ook verwachting, spanning.
Half acht.
Donker.......stilte........
Dan uit het niets klinken de eerste tonen
van de muziek. Het reclamebureau wordt voorgesteld en ze
hebben weer taart en champagne. Het
koor komt op: Paulus, Paulus, praat me niet van Paulus...
Nu gaat alles in een versnelling. Het
publiek kijkt en luistert. Het is muisstil in de zaal. Het gaat goed, oh wat
een verschil met de generale, toen stonden we soms nog te balen.
9 uur pauze. Nu al, is het al zo laat? Wat
gaat het snel. Zo lekker eerst koffie. Wat zeg je? Koffie slecht voor je stem.
Ja dag hoor, ik heb trek in koffie. Half tien.
De gevangenis roept, we zijn het gewend.
We wervelen over het toneel.
Het publiek wordt heen en weer geslingerd
tussen heden en verleden. Ze kijken en luisteren geboeid, je ziet het aan de
gezichten. Soms durven ze te klappen, soms twijfelen ze alsof ze de heilige
sfeer niet willen bederven.
Geloof, hoop en liefde, maar de liefde is
het grootst. Het slotlied.
Het publiek staat op en klapt enthousiast. En wij? Wij zijn blij. Dat het afgelopen
is? Ja ook natuurlijk, maar vooral blij dat het goed ging en ook blij dat we
morgen weer mogen.
Wat zeg je? Is het 11 uur?
Afschminken, nog een lekker glaasje en dan
naar bed.
TOT MORGEN PAULUS
A3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten