Trijnie Bouw preekt over Stefanus. Hoe
komt ze erbij?
Een man, bezield, een man oprecht, hij
wordt belaagd, hij staat terecht, omdat hij consequent de weg gaat die hij
koos.
Ik moet me inhouden, wil bijna gaan staan
en zingen.
Amen.
Volgende week een “after Paulus”zegt
Trijnie. Het moet toch niet gekker worden hoor. Zo nog even een bakkie koffie en dan naar
m'n tempel. Waar is mijn tweede ik? O ja, daar hangtie
aan de kapstok. Vandaag wordt een speciale dag. Waarom? Vandaag komen er veel
kinderen en kleinkinderen. Ja ook van mij. Ander publiek dus. Kom, we gooien er nog een schepje bovenop
vandaag. Ook extra genieten, want het is de laatste voorstelling. Nog even de marktscène oefenen, tjonge die
vis begint nu echt hard te stinken.
Luister allemaal, groepsgevoel. O
juist, Judith dus. Daar gaan we weer, ja
in gedachten dan hè, ja we gaan naar onze voeten, naar onze benen, naar onze
onderbuik, kortom we gaan overal heen.
En dan komt weer dat fantastische moment,
de knuffel. Alleen voor die knuffel zou ik al weer meedoen aan een volgende
musical. Ik heb in 3 dagen nog nooit zoveel vrouwen geknuffeld, wat een feest.
Of ik thuis te kort kom? Valt wel mee hoor, maar t'is anders.
Licht uit, spot aan. Daar zitten ze weer,
alle stoelen zijn bezet. 500 verwachtingsvolle ogen, ja het moet wel een even
aantal zijn. We raken al weer in de ban, ook al zien we
die ogen niet, we voelen ze. Het bloed gaat sneller stromen door onze aderen,
sneller, alsmaar sneller. Het is er weer dat wonderlijke gevoel, die tinteling.
In een roes spelen we, zingen we, we zijn
niet meer te stoppen.
Griek, Jood, man, vrouw in God en voor God
zijn wij gelijk.
Dit wordt een feest, het feest van geloof,
hoop en liefde. Durf te bouwen aan een wereld in Gods
geest. Zijn wereld, onze wereld. Onze grote wereld, maar ook onze eigen
kleine wereld, onze eigen gemeente, één grote familie.
Applaus, bloemen.
Wat een feest!!!
Chinééééés, eten. Glaasje wijn, biertje,
lekker napraten, nagenieten, terugkijken. Aardbeving..............oh nee er valt een
trap. Nee maar de tempel komt ook naar beneden, nee niet doen wacht nog even, het
was zo mooi.
Uit, afgelopen, een streep door wat ik
noem mijn oude leven.
Dag Paulus...
Ik moet ineens denken aan een gedicht van
Hendrik Marsman.
Wie dat is?
Een dichter uit begin
twintigste eeuw.
Kijk maar na in je uittreksels van de middelbare school, staat
er vast wel in.
Denkend aan Paulus
zie ik Grieken en Romeinen
traag door een oosters
landschap gaan.
Rijen godverboden
stenen goden
als pilaren
aan de einder staan.
A3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten